Hoe Christiaan Rozendaal meegroeide met Stichting ZERO
Sommige verhalen laten precies zien waarom Stichting ZERO bestaat.
Niet omdat iemand de hoogste sprong maakt of de moeilijkste truc leert. Maar omdat je ziet hoe een jongere stap voor stap groeit, kansen grijpt en uiteindelijk zelf weer iets teruggeeft aan anderen.
Christiaan Rozendaal is daar een mooi voorbeeld van.
Een paar jaar geleden liep hij stage bij Stichting ZERO. Hij maakte van dichtbij mee hoe sport, ontmoeting en vertrouwen jongeren kunnen helpen om sterker in het leven te staan. Inmiddels is hij niet alleen student aan het hbo, maar ook jongerenambassadeur van Stichting ZERO én actief binnen Europese jongerenprogramma's.
Onlangs ging ik met hem in gesprek. Niet alleen over zijn rol als ambassadeur, maar vooral over zijn persoonlijke ontwikkeling.
Wat mij opviel, is dat zijn nieuwsgierigheid misschien wel zijn grootste kracht is.
Terwijl veel leeftijdsgenoten bezig zijn met de volgende vakantie, bereidt Christiaan een backpackreis van ruim 71.000 kilometer voor langs vijftien landen. Niet om zoveel mogelijk bestemmingen af te vinken, maar omdat hij wil leren. Andere culturen ontdekken. Nieuwe mensen ontmoeten. Begrijpen hoe de wereld werkt.
Diezelfde nieuwsgierigheid zie je ook terug in zijn studie. Hij verdiepte zich in economie, financiën en Europese samenwerking. Inmiddels reist hij als jongerenvertegenwoordiger naar bijeenkomsten waar wordt gesproken over de toekomst van Europese programma's voor jongeren. Hij helpt scholen en jongerenorganisaties om kansen zoals Erasmus+ beter te benutten.
Wat ik mooi vind, is dat hij daarbij nooit vergeet waar hij begonnen is.
Tijdens ons gesprek blikten we terug op zijn stageperiode bij ZERO. Niet op spectaculaire momenten, maar juist op de kleine dingen: samenwerken, verantwoordelijkheid krijgen, vertrouwen ontvangen en ontdekken waar je goed in bent. Dat zijn vaak de ervaringen die uiteindelijk het meeste verschil maken.
Voor mij laat het opnieuw zien waar Stichting ZERO voor staat.
Freerunning is voor ons nooit alleen een sport geweest.
Het is een middel om jongeren uit te dagen. Om vertrouwen te geven. Om verantwoordelijkheid te leren nemen. Om talenten te ontdekken die soms nog verborgen zijn.
Soms zie je dat direct terug op de training.
Soms zie je het pas jaren later.
Wanneer een oud-stagiair uitgroeit tot ambassadeur.
Wanneer een jongere anderen gaat inspireren.
Wanneer iemand ontdekt dat zijn of haar invloed veel verder reikt dan de sportzaal.
Dat zijn de momenten waarop je beseft dat investeren in jongeren altijd de moeite waard is.
Christiaan, bedankt voor het mooie gesprek. Ik ben benieuwd waar jouw reis je de komende jaren nog gaat brengen. Eén ding weet ik wel zeker: dit is nog maar het begin.